Skip to content

In deze platformbijeenkomst stond de discussie rondom het concept van de comfortroom in de VVT voor de doelgroep GP centraal.

Waarom de aanwezigen vandaag met ons mee willen denken, loopt uiteen. Sommigen zijn er eigenlijk helemaal niet mee bezig, maar zijn benieuwd naar het concept. Anderen zijn geïnteresseerd in de mogelijkheden of zijn bezig met het vormgeven van ruimtes. De ervaringen met comfortrooms loopt ook erg uiteen en al vrij snel start de discussie geleid door Anouk Matser (archipel). Anouk is namelijk op zoek naar ervaringen met comfortrooms.

 

Wat is een comfortroom?

Tijdens de bijeenkomst komen meerdere termen voorbij: separeer, time out room, intensive care unit. Maar wat is dan een comfortroom? Of is het vergelijkbaar?

Kenmerken van de comfort room zijn dat het een open kamer is, met camera toezicht. Camera toezicht kun je aanzetten wanneer het nodig is, de comfortroom is geen vrijheidsbeperkende maatregel. Mensen hoeven er niet (per definitie) alleen te zijn. Er is altijd een bed, bank, tv of interactief communicatiemiddel aanwezig. Zie hier een filmpje [CH1] van een comfortroom.

 

Doelgroep?

In het gesprek lijken we de comfortroom het meest passend vinden bij GP waar ook agressie speelt. Op die manier kan de comfortroom dienen als extra woonkamer, waarin de bewoner tot rust kan komen. Op die manier blijft de eigen kamer een eigen plek en wordt de comfortroom de neutrale plek. De vraag is echter wel; hoe vaak komt het voor dat je bewoners deze ruimte zou willen bieden bij agressie of manie? Hier lijkt wel wat verschil te zitten tussen de aanwezigen, bij de een zou het vaker ingezet worden dan bij de ander. Ook komt boven dat escalaties in gedrag vaker te zien zijn PG afdelingen dan op GP, vandaar dat het in de GP waarschijnlijk weinig toegevoegde waarde zal hebben.

 

Mogelijkheden en onzekerheden

Het grootste heil van de comfort room wordt gezien in de preventie van onrust en agressie. De comfortroom kan een goede plek zijn om mensen tot rust te laten komen.

Nu wordt wanneer nodig de eigen kamer van de bewoner gebruikt om in ‘af te koelen’. Nadeel daarvan is dat de eigen kamer geen eigen veilige plek meer is. Een comfortroom kan dan een veilige neutrale plek bieden, zonder af te doen aan de veiligheid van de eigen kamer.

Door een comfortroom zou overplaatsing naar de GGZ minder nodig zijn. De vraag is echter hoe vaak dit echt het geval zou zijn en of de comfort room voor ‘onhandelbare’ bewoners de oplossing is. Waarschijnlijk is dan meer nodig. Onderzoek hiernaar zou nodig zijn om de urgentie van een comfortroom aan te tonen. Daar is nu te weinig zicht op.            

De comfortroom biedt de mogelijkheid voor behandeling op de plek waar de bewoner/cliënt verblijft. Dit roept echter de vraag op of we dat als VVT sector willen. In de VVT wonen mensen en worden zij niet behandeld. Het idee van het woonconcept wordt hiermee aangedaan.   

Iemand vervolgt dat de comfortroom een soort pleister lijkt op een groter probleem; kijk eerst eens naar de eigen kamers van bewoners en de algemene ruimtes, is er ruimte voor rust? Of probeer je met een extra kamer een onderliggend probleem op te lossen?

 

Voorzichtige conclusies

- Wanneer je de ruimte hebt, zou je een kamer kunnen inrichten als comfortroom. Daar kunnen bewoners baat bij hebben.

- Vraag jezelf goed af of wanneer je een comfortrooms nodig denkt te hebben, de bewoner/cliënt misschien niet meer GGZ specialisme nodig heeft. De samenwerking tussen GGZ en VVT lijkt hierin essentieel.

- Wanneer je van een comfortroom gebruik wil maken, maak dan goede afspraken over de volgende zaken: behandelverantwoordelijkheid, multidisciplinaire samenwerking, domotica, inrichting, financiering.

- Meer onderzoek is nodig naar de behoefte aan een comfortroom en vervolgens naar de effecten van zo’n kamer. We weten nu namelijk onvoldoende of het werkt. 

 

Anouk Matser heeft ook een mooie column geschreven over deze bijeenkomst. Klik hier om deze te lezen.